Urodziłem się w roku 1980, z wykształcenia jestem historykiem, z zamiłowania dziennikarzem, z zawodu animatorem kulturalnym.
Pisać i publikować zacząłem pod koniec lat 90. w internecie. Pierwszą wierszówkę za tekst zapłacił mi portal Hoga.pl. W 2004 roku zadebiutowałem na papierze, w magazynie „CD-Action”. Z periodykiem tym, z przerwami, współpracuję do dziś. Nadal wolę papier.
Warsztat dziennikarski – głównie to, jak wycinać zbędne słowa – poznałem jako reporter miejski lokalnego tabloidu. W „Expressie Ilustrowanym” pracowało mi się przyjemnie, ale pieniądze z tej działalności nie wystarczały, by przeżyć. To drugie mogę powiedzieć o wszystkich moich późniejszych prasowych kooperacjach.
W 2008 roku sam wydałem sobie Dawno temu w grach, zbiór artykułów o historii gier wideo. Książka zebrała bardzo dobre recenzje, bo była wtedy jedyną w Polsce na ten temat.
Od tej pory dużo pisałem o grach, komputerach i technologii. Najwięcej dla kultowego wówczas serwisu Polygamia.pl
W 2011 roku razem z Mariuszem Rozwadowskim stworzyliśmy Bajty polskie, pionierską monografię o narodzinach rodzimego gamedevu. Trzy lata później książka doczekała się drugiego, poprawionego i uzupełnionego wydania. W 2015 roku nieoczekiwanie Mariusz zmarł. Bardzo mi go brakuje.
W 2013 roku opublikowałem Automaty liczą, do dziś jedyne książkowe opracowanie popularyzujące historię polskich komputerów.
W 2015 roku rozpocząłem stałą współpracę z magazynem kultury gier wideo „Pixel” i wspierałem go tekstami do samego końca (ten nastąpił po ośmiu latach).
Wcześniej oraz później pisałem do wielu pism i serwisów, m.in. „Gazety Wyborczej”, „Dziennika Gazety Prawnej”, „Przekroju”, „PSX Extreme”, „Mówią Wieki”, Gadżetomanii i Eurogamera.pl. Moje teksty można też znaleźć w licznych antologiach i tomach zbiorowych, np. High-tech za żelazną kurtyną (2017).
Napisałem doktorat o Powszechnym Elektronicznym Systemie Ewidencji Ludności, który w 2019 roku ukazał się drukiem jako PESEL w PRL. Informacja czy inwigilacja. Myślę, że to ważna książka i mój wkład w badanie polskiej historii.
Zarobkowo projektowałem historyczne gry edukacyjne dla szkół, z których najlepszą jest bodaj First to Fight. Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie 1939-1945 (2020).
Napisałem scenariusze do edukacyjnych komiksów, które narysował Tomasz Kleszcz: Hubal (2021) i Operacja „Dorsze” (2022), a które trafiły do rąk tysięcy polskich uczniów.
Napisałem Technowulkan (2021), książkowy reportaż historyczny o łódzkich Paradach Wolności, który szybko się zdezaktualizował, bo po wydaniu kiążki moi bohaterowie z powodzeniem reaktywowali to głośne wydarzenie muzyczno-społeczne.
Współtworzyłem wiele wystaw, w tym ekspozycję stałą Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej w Łodzi (2023). Poszło mi tak dobrze, że później opracowałem dla tej instytucji także liczne wystawy czasowe, popularyzujące historię gier wideo i komiksu.
W 2023 roku nakładem wydawnictwa Gamebook ukazały się Legendy gier wideo, moja dotychczas najlepiej sprzedająca się książka (ale wierzę, że uda mi się jeszcze napisać większy bestseller).
W tym samym czasie zredagowałem antologię mądrych tekstów Wokół narracji interaktywnej.
W międzyczasie zacząłem występować publicznie na różnych targach, festiwalach i konwentach (tu przykładowa prelekcja o zachowaniu gier wideo), co czynię do dziś, aczkolwiek wolę siebie w formie pisemnej.
Razem z Romanem Weinfeldem, synem naszego bohatera, napisaliśmy nietypową biografię popularnego w PRL pisarza i scenarzysty komiksowego: Stefan Weinfeld. Człowiek o stu twarzach (2024).
Już bez Mariusza przygotowałem zaktualizowane, uzupełnione i wreszcie przepięknie wydane Bajty polskie 3.0 (2024).
Z Tomkiem Kleszczem stworzyliśmy cykl zeszytów komiksowych w nieszablonowany sposób opowiadających o historii gier wideo. W 2024 roku doczekały się one wydania zbiorczego jako Gry z komiksem. Bardzo je lubię i chcę kontynuować ten projekt.
W 2026 roku napisałem Produkt książkowy – przepięknie wydaną przez Kulturę Gniewu publikację poświęconą historii i dziedzictwu kultowego magazynu komiksowego „Produkt”.
W edytorze trzymam jeszcze cztery książki i to wciąż nie jest moje ostatnie słowo.
(ostatnia aktualizacja: 10 października 2026 roku)